List z bagien, cz. II

[Przedmioty]

List napisany przez mieszkańca bagien. Spierdoliłam. Miałam ciche życie, dziecko. Zarabiałam tyle, by mieć nawet własny dom. Potem tego spróbowałam. Tylko raz, tak myślałam. Sprawdzić, jakie to uczucie. Spróbowałam wielokrotnie, z każdym razem trochę więcej. Licząc na odtworzenie tego uczucia pierwszego razu. Z każdą większą ilością traciłam coraz więcej. Nie czułam już tego pierwszego razu. Popadłam w długi. Nie mogłam ich spłacić. Musiałam sprzedać dom, potem ubrania. Sprzedałam przyszłość dziecka. Ale Fuli nigdy nie odszedł. Pomimo tego gówna, które narobiła, Fuli dalej trwał. Nigdy nie zasługiwałam na to dziecko. Nikt na nie nie zasługiwał. Musieliśmy uciekać. W końcu nas znaleźli, ja nie mogłam iść. Byłam zbyt zmęczona. Zbyt słaba. Zniwolili Fuliego. Muszę go uratować, ale nie potrafię się już kontrolować. Cały czas tego potrzebuję. To mnie zniewoliło. Uratujcie mojego małego chłopca. On nie zasługuje na cierpienie za moje grzechy...